bir kere gezmeye başladıktan sonra asla duramamak

bu sizde oluyor mu? en olmayacak zamanda bile kampa, gezmeye
gitmeye fırsat yaratır hale geliyorsunuz. ben evimden çıkıp çarşıya gitmem şu an ama gel hadi Karadenize yaylalara gidelim deseniz gelirim mesala. durduramıyorum kendimi. yok diyorum yapmamam lazım önce hayatımı yoluna koyayım, olmuyor valla. bu da bir tür bağımlılık, yeni nesil bağımlılığı.
lütfen şu ilk tabumu yıkacabilecek biri yeşillendirsin beni
Damardan almışçasına kana karışan bir duygudur. Hızla yayılır. Kesinlikle zararsızdır.
bağımlılık yapar, bir virüse benzetirim ama bundan da öte bulaşıcı da olabilmektedir.
bir kere o hissi tattıktan sonra gerçekleşen hadisedir.
o özgürlüğü, yeni tatları keşfetmenin verdiği mutluluğu bir kere tadınca nasıl durabilir ki insan. ne de güzeldir hiç bilmediğin sokaklarda kaybolmak
elinizde olmadan sürekli kafanıza yeni rotalar getiren, havayolu ve hostel arama sitelerini tarayıcınızda ana sayfa yaptıran, bir geziye gitmeden önce diğer gezinin biletlerini aldıran duygu.
bir tek bende olmadığını öğrendiğime sevindiğim güzel özellik.
pasaport için başvurumu yaptığıma göre, artık bunu deneyimlemek farz oldu.
bir yıl önce herşeyin üstüme geldiğini hissedip alıp çantamı çıktığım gün ilk kampımı yapmıştım herkesten herşeyden uzak bir karadeniz yaylasında. ogün bugündür kendimi doğadan alamıyorum. doğa aşırı bağımlılık yapar, candır, iyidir.